Ti Amo, Bruno

{"root":{"children":[{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Ангельский.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"center","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Вот такой у Бруно голос – лучше и не описать. В нём вся его духовная теплота, но в то же время строгость и решимость.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"(Т/И) в очередной раз убедилась в этом, когда однажды они с Буччеллати и Аббаккио всю ночь болтали втроём по голосовой связи. Обо всём и ни о чём – как пойдёт. С ними было спокойно и хорошо, как будто и волноваться в целом не о чем. А ещё очень интересно поразмыслить вместе о том, как жилось бы без криминальной рутины.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"В какой-то момент Аббаккио слишком устал и, пожелав спокойной ночи, ретировался. Так (Т/И) с Буччеллати остались на проводе вдвоём, друг с другом наедине, в комфортной обстановке.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"— Думаю, (Т/И), пора и нам уже, наверное, отдыхать, — ласково начал он, хотя на самом деле ой как не хотел, чтобы заканчивался этот прелестный тет-а-тет.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Девушка полусонно фыркнула, потихоньку погружаясь в дремоту.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"— (Т/И)? — спросил он, проверяя, как она там, и не уснула ли ещё.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"—...да, Бруно?.. — отозвалась она, тихо и мягко.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"— ","type":"text","version":1},{"detail":0,"format":2,"mode":"normal","style":"","text":"La tua voce stanca è semplicemente ipnotizzante","type":"text","version":1},{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"¹, — произнёс он тихо-тихо, едва слышно.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"(¹Твой уставший голос просто завораживает.)","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"right","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"А (Т/И) слишком уморилась и совсем не вникала, что он сказал, поэтому выдала в ответ лишь отстранённое \"угу\".","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Буччеллати негромко усмехнулся; ведь он уже давно без памяти влюблен в неё, такую-","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":2,"mode":"normal","style":"","text":"Такую-","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"center","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":2,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Когда же он решится, наконец, дать волю этим чувствам?","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"left","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Лучше, чтобы не мучиться, взять и открыться ей сегодня же, даже если она всё забудет на следующее утро – так сильно ведь утомилась.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Да что там... Была не была.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"center","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"— ","type":"text","version":1},{"detail":0,"format":2,"mode":"normal","style":"","text":"Ti amo","type":"text","version":1},{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"², (Т/И), — пробормотал Бруно. Она ведь всё равно уже наверняка спит.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"(²Я тебя люблю)","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"right","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Но прежде чем завершить разговор, он вдруг услышал в ответ томное:","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"— ","type":"text","version":1},{"detail":0,"format":2,"mode":"normal","style":"","text":"Ti amo anch'io","type":"text","version":1},{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"³, Бруно. Люблю, очень-очень...","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"(³И я тебя тоже)","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"right","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":2,"mode":"normal","style":"","text":"- клик -","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"center","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":2,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":2,"mode":"normal","style":"","text":"[Разговор завершён]","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"center","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":2,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Капо улыбнулся экрану телефона. Нет, эта девушка просто удивительна, как и всегда.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"И с этими мыслями Бруно, наконец, окончательно поддался усталости и задремал, храня в глубине сердца надежду на то, что (Т/И, в уменьшительно-ласкательной форме) не забудет, как он признался.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""},{"children":[{"detail":0,"format":0,"mode":"normal","style":"","text":"Ну, сам-то он наверняка запомнит, что это взаимно.","type":"text","version":1}],"direction":"ltr","format":"center","indent":0,"type":"paragraph","version":1,"textFormat":0,"textStyle":""}],"direction":"ltr","format":"","indent":0,"type":"root","version":1}}